| Korekta deklaracji podatkowej – Kancelaria Adwokacka radzi
22100
single,single-post,postid-22100,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-1.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Korekta deklaracji podatkowej – Kancelaria Adwokacka radzi

Korekta deklaracji podatkowej – Kancelaria Adwokacka radzi

Instytucja korekty deklaracji podatkowej została uregulowana w przepisach rozdziału dziesiątego ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.). Przesłanki skutecznego złożenia korekty określają przepisy art. 81 ustawy.

 

Art. 81. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.
§ 1a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować uprzednio złożoną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a.
§ 2. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty, z zastrzeżeniem § 3.
§ 3. Skorygowanie deklaracji, o których mowa w art. 130c i art. 133 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), nie wymaga dołączenia pisemnego uzasadnienia przyczyn korekty.

 

Korekta podatkowa ma charakter następczy, możliwość jej skutecznego złożenia zależy od uprzedniego terminowego złożenia deklaracji podatkowej. Pogląd powyższy znalazł wyraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 roku, sygn. akt III SA/Wa 1977/12, w którym orzeczono, iż „korektę zeznania można określić jako dokument wtórny do zeznania, które ona koryguje, w żadnym zaś razie nie może być traktowana jako dokument zupełnie odrębny od zeznania oraz jako dokument mający samoistny, czyli niezależny od zeznania, byt prawny”.

 

1. Możliwość złożenia korekty a sposób powstania zobowiązania podatkowego.

 

Przepisy ordynacji podatkowej przewidują możliwość powstania zobowiązania podatkowego w jeden z dwóch sposobów. Zobowiązanie takie może powstać bądź to z mocy prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże taki skutek, bądź też z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego.

 

Art. 21. § 1. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:
1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;
2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.
§ 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.
§ 3. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.
§ 3a. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
§ 4. Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik obowiązany jest do zapłaty podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji, a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części.
§ 5. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

 

W przypadku każdego ze wskazanych wyżej rodzajów zobowiązania podatkowego obowiązuje odmienna procedura ustalania jego wysokości. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających ex lege obowiązek ustalenia wysokości zobowiązania spoczywa na podatniku, który przedkłada organowi deklarację podatkową obejmującą również wyliczenie wysokości kwoty podatku. Procedurę tę określa się na gruncie nauki prawa podatkowego jako samoobliczenie. Co do zasady – organ podatkowy nie podejmuje żadnych czynności. Jedynie w wypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyliczeniu kwoty zobowiązania podatkowego organ wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania – decyzję o charakterze deklaratoryjnym. Wydanie takiej decyzji jest uprawnieniem mieszczącym się w zakresie władzy dyskrecjonalnej organu. Poglądowi powyższemu dał wyraz Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach, który orzekł w wyroku z dnia 7 grudnia 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1556/99, iż „składanie deklaracji podatkowej nie wywołuje po stronie organu podatkowego obowiązku natychmiastowej ich weryfikacji. Weryfikacja taka jest bowiem uprawnieniem tych organów, z którego mogą, lecz nie muszą skorzystać do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taki bowiem wniosek wyprowadzić można między innymi z treści przepisów art. 21 § 2 i 3 ordynacji podatkowej.
Odmienna procedura służy ustalaniu wysokości zobowiązań podatkowych powstających z chwilą doręczenia podatnikowi decyzji organu podatkowego. Obowiązkiem podatnika jest tu jedynie złożenie informacji na podatek lub zeznań w trybie przepisów regulujących określony podatek. Organ podatkowy wydaje następnie decyzję ustalającą wysokość podatku, która to decyzja ma charakter konstytutywny.
Korekcie w trybie art. 81 o.p. podlega jedynie deklaracja podatkowa w podatkach, w których zobowiązanie powstaje z mocy prawa. Oczywiście, podatnik podatku należącego do drugiego rodzaju również może korygować zeznania i informacje składane organowi podatkowemu. Czynność ta jednak dokonywana jest zgodnie z przepisami materialnego prawa podatkowego i wywołuje odmienne skutki prawne niż korekta deklaracji podatkowej. Pogląd powyższy znalazł odzwierciedlenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 maja 2014 roku, sygn. akt I SA/Ke 413/13, w którym orzeczono, iż „korekta odmiennie niż złożenie zeznania podatkowego (art. 21 § 2 o.p.) nie wywołuje skutków materialnoprawnych, lecz tylko skutki obligacyjne”.

 

2. Podmioty uprawnione.

 

Przepisy ustawy określają zamknięty katalog podmiotów uprawnionych do wniesienia korekty.

 

Art. 81. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

 

Dla pojęć podatnika, płatnika i inkasenta ustawodawca przewidział definicje legalne zawarte w przepisach ogólnych ordynacji podatkowej.

Art. 7. § 1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.
§ 2. Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1.

Art. 8. Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Art. 9. Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

 

Uprawnienie do złożenia korekty doznaje ograniczenia w odniesieniu do osoby, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki. Na podstawie art. 75 § 3a o.p. w sytuacji, gdy w złożonej deklaracji wykazał oraz wpłacił podatek w wysokości większej od pobranego podatku, ubiegający się o zwrot nadpłaty wspólnik zobligowany jest złożyć skorygowaną deklarację równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty oraz umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki.

 

3. Forma korekty.

 

W myśl przepisów o.p. korekta deklaracji podatkowej obejmuje korygującą deklarację, którą należy złożyć wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Zasada ta doznaje wyjątków w przypadku niektórych zobowiązań w podatku od towarów i usług. Podatnik tego podatku jest zwolniony z obowiązku załączenia do deklaracji korygującej pisemnego uzasadnienia przyczyn korekty w ramach procedury szczególnej dotyczącej usług komunikacyjnych, usług nadawczych lub usług elektronicznych świadczonych przez podmioty mające siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, ale nieposiadające takiej siedziby w państwie członkowskim konsumpcji, na rzecz osób niebędących podatnikami, które są zidentyfikowane lub obowiązane do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej. Uzasadnienia nie wymaga się także na gruncie procedury szczególnej dotyczącej świadczenia tego rodzaju usług na rzecz tego rodzaju podmiotów przez podmioty zagraniczne.

 

4. Zawieszenie uprawnienia do wniesienia korekty.

 

Przesłanki zawieszenia uprawnienia do wniesienia korekty regulują przepisy art. 81b o.p.

 

Art. 81b. § 1. Uprawnienie do skorygowania deklaracji:
1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;
2) przysługuje nadal po zakończeniu:
a) kontroli podatkowej,
b) postępowania podatkowego – w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego.
§ 2. Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.
§ 3. (uchylony).

 

Przepis powyższy ma na celu pozostawienie na czas trwania kontroli jedynie w rękach organu postępowania kontrolnego uprawnienia do dokonywania zmian w treści deklaracji oraz w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Konsekwencją wprowadzenia tej regulacji jest całkowite wyłączenie ingerencji podatnika w treść deklaracji w tym okresie. Wniosek powyższy został wywiedziony z komentowanego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 roku, sygn. akt I SA/Wr 1186/13, stwierdził, iż „jedyną możliwością weryfikacji danych zawartych w deklaracji (korekcie), stanowiącej swoiste oświadczenie wiedzy podatnika, jest złożenie kolejnej deklaracji, odmiennej w swej treści od deklaracji poprzednio złożonej. Żadna inna forma skorygowania danych zawartych w deklaracji w przepisach prawa podatkowego nie została przewidziana – czy to w postaci >>cofnięcia<<, czy >>anulowania<< deklaracji.