| Odpowiedź na pozew
22187
single,single-post,postid-22187,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-1.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Odpowiedź na pozew

Odpowiedź na pozew

Odpowiedź na pozew jest pierwszym pismem składanym przez pozwanego w trakcie postępowania. Pozwany może ją wnieść przed pierwszym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawie. W związku z tym pozwany fakultatywnie może wnieść odpowiedź na pozew, nie ma takiego obowiązku. Jednak w niektórych przypadkach przewodniczący może zarządzić wniesienie odpowiedzi na pozew przez pozwanego. Wtedy pozwany jest zobowiązany do złożenia tego pisma procesowego. Zaznaczyć należy, że termin wyznaczony przez przewodniczącego do wniesienia odpowiedzi na pozew nie może być krótszy niż dwa tygodnie. Termin ten biegnie od doręczenia pisma pozwanemu. Jeżeli pozwany nie wniesie odpowiedzi na pozew w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, pismo to podlega zwrotowi, a w związku z tym nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

Odpowiedź na pozew należy zaliczyć do pism przygotowawczych, ponieważ umożliwia sądowi należyte przygotowanie rozprawy, a tym samym wpływa na szybsze rozpoznanie sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Jest ona pierwszym pismem procesowym pozwanego, w którym może on zająć swoje stanowisko w sprawie i wypowiedzieć się co do twierdzeń strony przeciwnej zawartych w pozwie. Odpowiedź na pozew, a przed wszystkim zarzuty w niej podniesione, mają dać sądowi pogląd na to jakie okoliczności faktyczne są rzeczywiście między stronami sporne, a tym samym może ukierunkować postępowanie dowodowe.

W odpowiedzi na pozew pozwany może podjąć obronę albo może uznać powództwo. Poprzez uznanie powództwa pozwany przyznaje prawdziwość twierdzeń zgłoszonych przez powoda. Uznanie powództwa może nastąpić w jakiejkolwiek formie, z której wynika, że pozwany zgadza się z powodem. Jest to czynność materialno – dyspozycyjna. Jest przejawem zasady dyspozycyjności w postępowaniu cywilnym. Co do zasady sąd jest związany uznaniem powództwa. Chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. W sprawach małżeńskich oraz w sprawach ze stosunków między rodzicami a dziećmi sąd nie może oprzeć rozstrzygnięcia wyłącznie na uznaniu powództwa, musi przeprowadzić postępowanie dowodowe.

Jeżeli pozwany postanawia się bronić to może to zrobić poprzez zaprzeczenie twierdzeniom powoda albo przez zgłoszenie zarzutów. Zarzuty to twierdzenia pozwanego, o istnieniu okoliczności faktycznej, niesprzeczne z twierdzeniem powoda lecz uzasadniające skutek skierowany przeciwko powództwu. W odpowiedzi na pozew pozwany może zgłosić zarówno zarzuty formalne (procesowe) jak i merytoryczne. Za pomocą zarzutów formalnych pozwany wskazuje na nieprawidłowości w wytoczeniu powództwa, których uwzględnienie przez sąd powinno spowodować odrzucenie, zwrot pozwu lub przekazanie sprawy innemu sądowi. Natomiast zarzuty merytoryczne dotyczą istoty sprawy. Ich uwzględnienie spowoduje oddalenie powództwa. Mają one za przedmiot brak pozytywnej albo istnienie negatywnej przesłanki zasadności powództwa.

Natomiast zaprzeczenie twierdzeniom powoda jest to oświadczenie sprzeczne z twierdzeniami powoda o istnieniu albo nieistnieniu określonych okoliczności faktycznych. Może mieć ono postać zwykłej negacji albo postać twierdzenia o treści sprzecznej z treścią twierdzenia powoda. Pozwany nie może jedynie stwierdzić, że nie zgadza się z całością powództwa. Musi wskazać konkretne okoliczności faktyczne i dowodowe którym przeczy oraz przedstawić kontrargumenty. Pozwany musi zaprzeczenie odpowiednio skonkretyzować, tak aby zarówno sąd jak i powód wiedzieli którym twierdzeniom pozwu oraz w jakim zakresie pozwany zaprzecza.

W odpowiedzi na pozew może być zgłoszone powództwo wzajemne, jak również inne wnioski niezaliczane do formalnych czy też merytorycznych np. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.