| Zadaniowy czas pracy
22306
single,single-post,postid-22306,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-1.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Zadaniowy czas pracy

Zadaniowy czas pracy

Podstawowa norma czasu pracy została uregulowana w art. 129 § 1 kodeksu pracy. W myśl przywołanego przepisu czas pracy nie może przekraczać ośmiu godzin na dobę i przeciętnie czterdziestu godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy. Wartości te powinny dawać wskazane wyżej średnie w czteromiesięcznych okresach rozliczeniowych.


W szczególnych przypadkach zastosowanie znajdują jednak inne normy czasu pracy – takie jak jego zadaniowy wymiar. Zadaniowy czas pracy może zostać ujęty w umowie o pracę w razie zaistnienia jednej z ustawowych przesłanek. Musi tego mianowicie wymagać rodzaj pracy, jej organizacja bądź też miejsce jej wykonywania. W praktyce najczęstszym przypadkiem uzasadniającym stosowanie wskazanej wyżej konstrukcji jest zatrudnienie pracownika, który wykazuje wysokie kwalifikacje i pracuje w sposób samodzielny, wymagający organizacji pracy i jej czasu przez samego pracownika.
Zastosowanie zadaniowego czasu pracy polega na ujęciu pracy w ramy planowanych każdy okres rozliczeniowy zadań przeznaczonych do wykonania przez pracownika w miejsce wskazania czasu rozpoczęcia i zakończenia pracy. Takie rozwiązanie znosi potrzebę ewidencjonowania czasu pracy.
Nie oznacza to jednak, iż czas pracy określony zadaniowo nie podlega żadnym ograniczeniom. Różnica polega tu jedynie na sposobie określenia wymiaru czasu, a norma ogólna wynikająca z powołanego wyżej art. 129 § 1 k.p. wciąż znajduje zastosowanie. Wynika z tego konieczność takiego określenia zakresu zadań, by możliwe było ich wykonanie w czasie ośmiogodzinnego dnia pracy w ramach czterdziestogodzinnego, pięciodniowego tygodnia pracy.
Praktyka wskazuje na liczne przypadki nadużywania przez pracodawców konstrukcji zadaniowego czasu pracy. Wyznaczają oni pracownikom zadania, których obiektywnie nie można wykonać w ramach czasowych przewidzianych przepisami art. 129 § 1 k.p. Jest to sposób obejścia tych przepisów i – rzecz jasna – należy uznać takie działanie za niedozwolone. W sytuacji gdy wyznaczony przez pracodawcę zakres zadań wymaga wykonywania pracy w większym zakresie – pracownik może na zasadach ogólnych dochodzić od pracodawcy wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych.