| Przesłanki odpowiedzialności za niealimentację
22479
post-template-default,single,single-post,postid-22479,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-1.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Przesłanki odpowiedzialności za niealimentację

Przesłanki odpowiedzialności za niealimentację

Przepisy kodeksu karnego regulują odpowiedzialność za przestępstwo uchylania się od obowiązku alimentacyjnego. Za czyn ten grozi kara grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat dwóch. Sprawy o niealimentację należą do najliczniejszych, zaś w przekazie publicystycznym przepisy art. 209 kodeksu karnego, w którym czyn ten został stypizowany, określane są jako jeden z instrumentów zapewniania uprawnionym do alimentów środków utrzymania.


Należy jednak podkreślić z całą stanowczością, iż sam fakt niezapłacenia określonej należności z tytułu alimentów nie jest jeszcze dostateczną podstawą do skazania za niealimentację. Przepisy kodeksu karnego wymagają bowiem, by sprawca działał uporczywie, uchylając się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy lub orzeczenia sądowego obowiązku opieki przez niełożenie na utrzymanie osoby najbliższej lub innej osoby, a nadto – by swoim działaniem narażał uprawnionego do świadczeń alimentacyjnych na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Wynika z tego, iż skazanie za niealimentację wymaga udowodnienia przez oskarżyciela całego szeregu okoliczności, nie tylko samej zwłoki z płatnościami. Oskarżony o niealimentację może wybronić się przed stawianym mu zarzutem, o ile wykaże w procesie, że jego zachowanie pozbawione było którejkolwiek z opisanych wyżej cech. Obrońca działający w takiej sprawie powinien wskazać, iż wpłaty – choćby w pomniejszonej wysokości – dokonywane były z mniejszą lub większą regularnością, a osoba uprawniona dysponowała innymi źródłami środków utrzymania, a co za tym idzie – nie była narażona na niezaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.