| Blog
1815
paged,page-template,page-template-blog-large-image,page-template-blog-large-image-php,page,page-id-1815,paged-13,page-paged-13,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-1.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Blog

Ubezwłasnowolnienie

Ubezwłasnowolnienie jest wyrazem troski, pomocy i opieki wobec osób, które nie potrafią same się o siebie zatroszczyć, pomóc sobie i zaopiekować sobą.
Ustawodawca w przepisach kodeksu cywilnego przewiduje dwa rodzaje ubezwłasnowolnienia tj. ubezwłasnowolnienie całkowite i ubezwłasnowolnienie częściowe. Zgodnie z art. 16 § 1 kc osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo
z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, jeżeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw. Zgodnie z kolei z treścią art. 13 § 1 kc osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem.
Z treści powyższych przepisów wynika, że ubezwłasnowolnienie częściowe orzeka się tylko wobec osoby pełnoletniej (mającej pełną zdolność do czynności prawnych). Jest to istotna różnica w porównaniu do ubezwłasnowolnienia całkowitego, które może zostać orzeczone również wobec osoby niepełnoletniej, która ukończyła trzynasty rok życia (mającej ograniczoną zdolność do czynności prawnych). Przyczyny, z powodu których może dojść do ubezwłasnowolnienia częściowego i całkowitego, są takie same. I w jednym, i w drugim przypadku orzeczenie ubezwłasnowolnienia może nastąpić tylko z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii. Ponadto, w odróżnieniu od ubezwłasnowolnienia całkowitego, orzeczenie ubezwłasnowolnienia częściowego jest dopuszczalne, jeżeli danej osobie potrzebna jest pomoc przy prowadzeniu jej spraw, a stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego.
Warto jednak wskazać, że wniosek o ubezwłasnowolnienie częściowe można zgłosić już na rok przed dojściem do pełnoletności osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie.
Aby wszcząć postępowanie w przedmiocie ubezwłasnowolnienia należy skierować do sądu okręgowego stosowny wniosek.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie może złożyć jedynie:
• małżonek osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona;
• jej krewni w linii prostej (np. ojciec, matka, dzieci, wnuki);
• jej rodzeństwo;
• jej przedstawiciel ustawowy;
• prokurator (niewymienione wyżej osoby mogą się do niego zwrócić jeśli widzą uzasadnioną potrzebę orzeczenia w stosunku do jakiejś osoby ubezwłasnowolnienia).
Wniosek o ubezwłasnowolnienie powinien zawierać:
• imię i nazwisko oraz adres uczestnika postępowania (tj. osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona);
• imię i nazwisko oraz adres wnioskodawcy (tj. osoby domagającej się ubezwłasnowolnienia);
• określenie kim dla uczestnika postępowania jest wnioskodawca (należy podać dane, które pozwolą na ustalenie, czy wnioskodawca jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem – np. małżonek, rodzic, dziecko);
• wskazanie proponowanego zakresu ubezwłasnowolnienia (częściowe lub całkowite);
• wyjaśnienie przyczyn, z powodu których uczestnik postępowania powinien zostać ubezwłasnowolniony (krótki opis okoliczności przemawiających za ubezwłasnowolnieniem);
• wskazanie informacji dotyczących stanu cywilnego osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona (jeśli uczestnik postępowania pozostaje w związku małżeńskim należy podać imię, nazwisko i adres małżonka).
• wskazanie, czy stan zdrowia uczestnika umożliwia mu osobiste stawienie się w sądzie celem wysłuchania.
Do wniosku o ubezwłasnowolnienie należy dołączyć:
• skrócony akt urodzenia uczestnika postępowania;
• dokumenty potwierdzające kim dla uczestnikapostępowania jest wnioskodawca (stopień pokrewieństwa);
• jeśli uczestnik pozostaje w związku małżeńskim – odpis skrócony aktu małżeństwa uczestnika;
• jeśli uczestnik jest wdową lub wdowcem – odpis skrócony aktu zgonu małżonka;
• jeśli uczestnik jest osobą rozwiedzioną – odpis prawomocnego wyroku rozwodowego;
• świadectwo lekarskie wydane przez lekarza psychiatrę o stanie psychicznym osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, lub opinię psychologa o stopniu niepełnosprawności umysłowej tej osoby.
• jeżeli ubezwłasnowolnienie ma nastąpić z powodu pijaństwa, sąd żąda także przedstawienia zaświadczenia poradni przeciwalkoholowej,
• jeżeli ubezwłasnowolnienie ma nastąpić z powodu narkomanii – zaświadczenia z poradni leczenia uzależnień.
Ważne jest, iż pierwsze obowiązkowe wysłuchanie osoby, która ma być ubezwłasnowolniona odbywa się w Sądzie Okręgowym, w którym złożono wniosek. Stawiennictwo uczestnika postępowania obowiązkowe.
Osoba składająca wniosek o ubezwłasnowolnienie musi się liczyć z koniecznością uiszczenia opłaty stałej od wniosku w kwocie 40 złotych oraz zaliczki na koszty sporządzenia opinii biegłych w kwocie około 500 zł. Jeżeli wnioskodawcy nie stać na pokrycie wymienionych kosztów, może wraz z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie złożyć w sądzie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wniosek o ubezwłasnowolnienie należy skierować do sądu okręgowego, w okręgu którego zamieszkuje osoba, której wniosek dotyczy. Gdyby z jakiś powodów nie można było ustalić miejsca jej zamieszkania, wniosek należy złożyć w sądzie okręgowym, w okręgu którego osoba ta przebywa.

0

Przestępstwo fałszywego oskarżenia

Podstawowym zadaniem organów ścigania jest prowadzenie postępowania przygotowawczego, które ma na celu zgromadzenie materiału dowodowego i postawienie w stan oskarżenia sprawcy przestępstwa. Postępowanie takie może zostać wszczęte z urzędu w sytuacji, gdy z informacji, jakimi dysponują organy wynika, iż popełniono przestępstwo, jak również wtedy, gdy zawiadomienie takie pochodzi od pokrzywdzonego przestępstwem lub jakiejkolwiek innej osoby, która wie o jego popełnieniu.

READ MORE

0

Ochrona trwałości zatrudnienia w okresie czterech lat przed osiągnięciem wieku emerytalnego

Trwałość stosunku pracy ma szczególne znaczenie dla pracownika z uwagi na fakt, iż uzyskiwane z tego tytułu wynagrodzenie stanowi zwykle zasadnicze źródło utrzymania – zarówno dla samego pracownika, jak i dla jego rodziny. Szczególnego znaczenia trwałość zatrudnienia nabywa w okresie poprzedzającym nabycie przez pracownika uprawnień emerytalnych. Trwałość ta bowiem jest warunkiem a zarazem gwarantem nabycia tych uprawnień, a w konsekwencji – zabezpieczenia środków utrzymania w ostatnich latach życia.

READ MORE

0

Budowa płotu a brak zgody sąsiada

Przepis art. 154 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że mury, płoty, miedze, rowy i inne podobne urządzenia znajdujące się na granicy gruntów sąsiadujących służą do wspólnego użytku sąsiadów. Zgodnie z przepisem art. 154 § 2 korzystający z wymienionych obiektów są obowiązani ponosić wspólnie koszty ich utrzymania. Obowiązek ten nie obejmuje jednak kosztów wybudowania nowego urządzenia, czyli między innymi płotu (takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z 24 stycznia 2002 r. sygn. III CZP 75/01, OSNC 2002/10/121).
Oznacza to, że nie ma podstaw prawnych do obciążania sąsiada kosztami budowy ogrodzenia, jeśli nie jest on zainteresowany jego powstaniem. Ogrodzenie ma zapobiegać naruszaniu prywatnej własności, dlatego koszt jego budowy obciąża tego, czyja własność ma być przez nie chroniona.
Jeśli więc właściciel nieruchomości, któremu zależy na wykonaniu ogrodzenia, nie dojdzie do porozumienia z sąsiadem, sam będzie musiał sfinansować inwestycję. Po wybudowaniu ogrodzenia może się domagać od sąsiada współfinansowania napraw i remontów. Problem pojawi się ponownie, gdy stare ogrodzenie ulegnie całkowitemu zniszczeniu. Wtedy nie będzie można już mówić o remoncie, lecz znowu o budowie nowego ogrodzenia, którego koszty ponosi właściciel zainteresowany budową.

0

Wyłączenie i ograniczenie odpowiedzialności za przestępstwo fałszywych zeznań

Za czyn polegający na zeznawaniu nieprawdy lub zatajaniu prawdy w toku składania zeznań mających służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy przepisy kodeksu karnego przewidują karę pozbawienia wolności do lat trzech. Należy jednak podkreślić, iż te same przepisy regulują szereg możliwości uchylenia odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań oraz ograniczenia tej odpowiedzialności.

READ MORE

0

ODPOWIEDZIALNOŚĆ MAŁŻONKÓW ZA ZOBOWIĄZANIA ZACIĄGANE PRZEZ JEDNEGO Z NICH W SPRAWACH WYNIKAJĄCYCH Z ZASPOKAJANIA ZWYKŁYCH POTRZEB RODZINY

 

Jedną z więzi warunkujących małżeństwo jest więź gospodarcza. Z założenia małżonkowie wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe i zaspokajają potrzeby rodziny. Konsekwencją tego schematu jest art. 30 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z którym oboje małżonkowie są odpowiedzialni solidarnie za zobowiązania zaciągnięte przez jednego z nich w sprawach wynikających z zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny. Konstrukcja ta ma na celu przede wszystkim wzmocnienie pozycji prawnej wierzycieli małżonków. W świetle omawianego przepisu jeżeli jeden z małżonków zaciągnął zobowiązanie w sprawach wynikających z zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny współmałżonek staje się automatycznie dłużnikiem solidarnym, pomimo, iż nie jest on stroną stosunku prawnego.

Zwykłe potrzeby rodziny – które to?

Zgodnie z utrwaloną linia orzecznictwa oraz doktryną jako zwykłe potrzeby rodziny wskazuje się te, które mają charakter normalnych, codziennych, wymagających bezwzględnie zaspokojenia, bez potrzeby podejmowania przez małżonków specjalnych decyzji. Zaspokajaniu zwykłych potrzeb służą w szczególności: zakup żywności, odzieży, drobnych przedmiotów urządzenia domowego, środków czystości, pomocy szkolnych, a także wydatki ponoszone w związku z zajmowaniem mieszkania, korzystaniem z energii elektrycznej, gazu, wody, bieżącą konserwacją mieszkania i naprawą urządzeń domowych, jak również wydatki na leczenie, zakup pomocy szkolnych, prasy, opłatę abonamentu radiowego i telewizyjnego etc.

Źródło zobowiązania

Źródłem powstania zobowiązania wskazanego w art. 30 k.r.o. może być jedynie czynność prawna. Wśród najczęstszych wymienia się umowy wzajemne np. sprzedaży, najmu, umowy o dzieło, a także wskazać można umowę pożyczki, z której środki zostały pozyskane na zaspokajanie zwykłych potrzeb rodziny.

 

Rodzina – jak rozumiana

Ustawodawca nie definiuje wprost pojęcia rodziny. Jednakże w piśmiennictwie wyróżnia się pojęcie rodziny małej i rodziny w znaczeniu szerokim. Jako rodzinę małą uznaje się rodziców i dzieci, a jako rodzinę szeroką obejmującą również dalszych krewnych.  Nie budzi natomiast żadnych wątpliwości, iż ustawodawca wskazując w art. 30 k.r.o. rodzinę ma na myśli rodzinę w wąskim tego słowa znaczeniu.

 

Odpowiedzialność tylko jednego z małżonków

Ustawodawca jednakże w art. 30 §2 k.r.o. przewidział możliwość odpowiedzialności tylko jednego z małżonków za takie zobowiązania. Jednakże  w takim przypadku konieczna jest postanowienie sądu, który z ważnych powodów na żądanie jednego z małżonków może postanowić, że za powyższe zobowiązania odpowiedzialny jest tylko ten małżonek, który je zaciągnął.  Jako ważne  powody wskazuje się w doktrynie takie postępowania małżonka w zakresie spraw majątkowych, które zostały spowodowane przez jego lekkomyślność, rozrzutność, nieudolność lub złośliwość w stosunku do współmałżonka.

Podkreślić należy ponadto, iż małżonkowie nie mogą w drodze porozumienia między nimi wyłączyć czy ograniczyć solidarnej odpowiedzialności z art. 30 §1 k.r.o. Jednakże w sytuacji w razie separacji orzeczonej przez sąd przepis ten nie ma zastosowania.

 

4