| Uncategorized
1
archive,paged,category,category-uncategorized,category-1,paged-11,category-paged-11,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-1.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Uncategorized

Zapis zwykły – adwokat radzi

Gdy spadkodawca sporządza testament, może powołać spadkobiercę lub spadkobierców do całości lub części spadku. Jednak często moi klienci pytają się czy można rozdysponować między dowolnymi osobami konkretne przedmioty należące do przyszłego majątku spadkowego i zyskać pewność, iż wskazana przez nich rzecz trafi do danej osoby.

Z powyższych względów polski ustawodawca wprowadził do kodeksu cywilnego w art. 968 kodeksu cywilnego instytucję zapisu zwykłego. Zapis zwykły, podobnie jak powołanie spadkobiercy, jest rozrządzeniem testamentowym – dlatego może być uczyniony wyłącznie w ważnym testamencie.

Mocą takiego rozrządzenia spadkobierca zobowiązuje spadkodawcę ustawowego lub testamentowego do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby – jest to tzw. zapis zwykły. Osobę na rzecz której został uczyniony zapis zwykły nazywa się zapisobiercą.

Spadkodawca może obciążyć zapisem zwykłym także zapisobiercę – tzw. zapis dalszy. Oznacza to, iż zapisobierca także może zostać obciążony obowiązkiem wykonania zapisu zwykłego na rzecz wskazanej osoby w drodze dalszego zapisu. Uprawnionego z tytułu dalszego zapisu nazywa się dalszym zapisobiercą.

Osoba, która jest uprawniona z tytułu zapisu musi być oznaczona przez testatora.
Zapisobiercą i dalszym zapisobiercą może być każda osoba fizyczna i prawa, jak również fundacja ustanowiona przez testatora w testamencie.

Zapisem zwykłym może być obciążony każdy spadkobierca ustawowy lub testamentowy, jak też kilku z nich jednocześnie oraz osoba uprawniona z tytułu zapisu windykacyjnego.

W sytuacji gdy zapisem zwykłym obciążonych jest kilka osób, spadkodawca może określić zakres obciążeń dla poszczególnych spadkobierców – gdy testator nie poczynił takich ustaleń w testamencie, zapis zwykły obciąża wszystkich spadkobierców stosownie do ich udziałów w spadku. W wypadku gdy spadkodawca nie wskazał konkretnego spadkobiercy obciążonego zapisem, obowiązek wykonania zapisu spoczywa na spadkobiercy, który odziedziczył spadek, niezależnie od tytułu jego powołania ani też niezależnie, czy został powołany w testamencie wcześniejszym względem zapisu czy też późniejszym.

2

Odwołanie darowizny

Przepisy kodeksu cywilnego uzależniają możliwość odwołania darowizny w zależności od tego czy została ona wykonana czy nie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż darowizna może być wykonana z momentem podpisania umowy lub z momentem wydania przedmiotu umowy. Zależność między zawarciem (podpisaniem) umowy, a jej wykonaniem zależy m.in. od tego, co jest przedmiotem darowizny. Jeśli przedmiotem jest ustanowienie jakiegoś prawa, wówczas co do zasady darowizna zostaje wykonana z momentem zawarcia (podpisania) umowy – nie ma bowiem rzeczy którą należy przekazać- nie ma czynnika faktycznego. Jeśli natomiast przedmiotem darowizny jest określone świadczenie, lub przekazanie własności rzeczy, czy pieniędzy – wówczas momentem wykonania darowizny jest moment przekazania rzeczy – wydania jej w ręce obdarowanego.
DAROWIZNA NIEWYKONANA
Darczyńca może odwołać darowiznę jeszcze nie wykonaną, jeżeli po zawarciu umowy jest stan majątkowy uległ takiej zmianie, że wykonanie darowizny nie może nastąpić bez uszczerbku dla jego własnego utrzymania odpowiednio do jego usprawiedliwionych potrzeb albo bez uszczerbku dla ciążących na nim ustawowych obowiązków alimentacyjnych.
Powyższe oznacza, że wartość, lub rodzaj przedmiotu darowizny, w obecnym stanie majątkowym uniemożliwi darczyńcy zaspokajanie swoich podstawowych potrzeb – zakup leków, jedzenia, środków czystości, odzieży, utrzymanie domu, itp.
Obowiązek alimentacyjny nie oznacza tylko potocznego „płacenia alimentów”. Prawie każdy jest bowiem zobowiązany do pomocy i łożenia na rzecz członków najbliższej rodziny : dzieci, małżonka, rodziców, dziadków- jeśli darczyńca ma na swoim utrzymaniu takie osoby – usprawiedliwione jest również odwołania darowizny, jeśli jej wykonanie nie pozwoliłoby na ich utrzymanie.
DAROWIZNA WYKONANA
Zgodnie z treścią art. 897 k.c. jeżeli po wykonaniu darowizny darczyńca popadnie w niedostatek, obdarowany ma obowiązek, w granicach istniejącego jeszcze wzbogacenia, dostarczać darczyńcy środków, których mu brak do utrzymania odpowiadającego jego usprawiedliwionym potrzebom albo do wypełnienia ciążących na nim ustawowych obowiązków alimentacyjnych. Obdarowany może jednak zwolnić się od tego obowiązku zwracając darczyńcy wartość wzbogacenia.
Kolejną możliwością odwołania darowizny wykonanej jest art. 898 k.c. Zgodnie z tym przepisem darczyńca może odwołać darowiznę nawet już wykonaną, jeżeli obdarowany dopuścił się względem niego rażącej niewdzięczności.
Wobec treści powyższego przepisu uprawnienie do odwołania darowizny jest uzależnione od dopuszczenia się „rażącej niewdzięczności” obdarowanego (pozwanego Marka T.) wobec darczyńców (Mariana i Aliny małżonków K.). Musi to być zachowanie obdarowanego a nie osoby trzeciej. Nie stanowi podstawy odwołania darowizny w oparciu o komentowany przepis zachowanie noszące znamiona rażącej niewdzięczności, które wystąpiło przed zawarciem umowy. Nie ma też ogólnej reguły pozwalającej na uznanie zachowania obdarowanego wobec darczyńcy za rażącą niewdzięczność uzasadniającą odwołanie darowizny. Ustawodawca w żaden sposób nie definiuje pojęcia „rażącej niewdzięczności” wobec czego posiłkować należy się na literaturze, judykaturze czy doktrynie przedmiotu.
Oceniając czy obdarowany dopuścił się niewdzięczności wobec darczyńców i czy była to niewdzięczność rażąca, należy rozpatrywać okoliczności konkretnej sprawy. Przy dokonywaniu oceny zachowania obdarowanego trzeba także uwzględniać zachowanie darczyńcy. Można natomiast wskazać, iż pod pojęcie rażącej niewdzięczności podpada tylko takie zachowanie obdarowanego skierowane bezpośrednio lub nawet pośrednio przeciwko darczyńcy, które obiektywnie musi być uznane za wysoce niewłaściwe i krzywdzące darczyńcę. Wchodzi tutaj w grę przede wszystkim popełnienie przez obdarowanego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub czci albo przeciwko majątkowi darczyńcy oraz o naruszenie przez obdarowanego spoczywających na nim obowiązków wynikających ze stosunków osobistych, w tym również rodzinnych, łączących go z darczyńcą, oraz obowiązku wdzięczności. Rażącą niewdzięczność musi przy tym cechować znaczne nasilenie złej woli obdarowanego, skierowanej na wyrządzenie darczyńcy krzywdy czy szkody majątkowej. Czynami o rażącej niewdzięczności są z pewnością odmówienie pomocy w chorobie, odmowa pomocy osobom starszym, rozpowszechnianie uwłaczających informacji o darczyńcy, pobicia czy ciężkie znieważenia. Zachowanie, o którym wyżej mowa, może być uznane za wyczerpujące znamiona rażącej niewdzięczności, jeżeli będzie świadomym, rozmyślnym naruszeniem podstawowych obowiązków. Znamion rażącej niewdzięczności nie wyczerpują natomiast czyny nieumyślne obdarowanego, czy drobne czyny umyślne, jeżeli nie wykraczają one poza zwykłe konflikty rodzinne, incydentalne sprzeczki, zwykłe przypadki życiowych konfliktów.
Odwołanie darowizny następuje przez oświadczenie złożone obdarowanemu na piśmie (art. 900 KC). To, czy odwołanie darowizny jest skuteczne nie jest uzależnione od nadania temu oświadczeniu określonej treści. Powinno jednak zawierać jednoznaczny przekaz dla obdarowanego, że dokonaną na jego rzecz darowiznę darczyńca odwołuje.

1

Jak odzyskać pożyczone pieniądze bez zachowania formy pisemnej?

Niejednokrotnie pożyczenie komuś pieniędzy może wiązać się jedynie z przekazaniem pieniędzy „do ręki” bez zawarcia stosownej umowy pożyczki. Dodatkowo okolicznością tym może towarzyszyć brak jakichkolwiek świadków tego wydarzenia, czy nawet potwierdzenie tej transakcji w formie elektronicznej.
Zgodnie z art. 720 § 2 K.c. umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. Powyższa forma zastrzeżona została jednak dla celów dowodowych, a nie pod rygorem nieważności. Niezachowanie zatem formy pisemnej nie powoduje więc nieważności umowy pożyczki. Jednocześnie pamiętać należy o treści art. 74 kodeksu cywilnego. Przepis ten dotyczy konsekwencji niezachowania wymaganej w danych okolicznościach formy prawnej umowy. W art. 74 § 1 k.c. wyczytać można, że „zastrzeżenie formy pisemnej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód ze świadków ani dowód z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepisu tego nie stosuje się, gdy zachowanie formy pisemnej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej.
Aby jednak w niektórych sytuacjach złagodzić ten duży rygoryzm formalny, ustawodawca w § 2 art. 74 k.c. wskazał, iż „mimo niezachowania formy pisemnej przewidzianej dla celów dowodowych, dowód ze świadków lub dowód z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, jeżeli żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo jeżeli fakt dokonania czynności prawnej będzie uprawdopodobniony za pomocą pisma”.
Nadmienić należy, że pismo, o którym mowa w art. 74 § 2 k.c. ma stwarzać podstawy do przypuszczeń, że czynność nastąpiła, a fakt jej podjęcia ma być dopiero udowodniony zeznaniami świadków i stron. Do uprawdopodobnienia faktu dokonania czynności prawnej posłużyć może jakikolwiek i sporządzony przez kogokolwiek pisemny dokument, którego treść uzasadnia prawdopodobieństwo zaistnienia czynności prawnej, choć faktu takiego on nie stwierdza. Uprawdopodobnić dokonanie czynności prawnej może nie tylko podpisane pismo spełniające kryteria dokumentu prywatnego, ale także każda wzmianka, zapisek czy informacja zawierająca treść bezpośrednio lub pośrednio wskazującą, że określona czynność prawna doszła do skutku. Przyjmuje się, że tzw. początkiem dowodu na piśmie może być np. list, dowód wpłaty, wycinek prasowy, wydruk komputerowy, odbitka faksowa, telegram ( vide: Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2012 r. I ACa 423/12, Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2008 r. IV CNP 6/08). Artykuł 74 § 2 k.c. ma charakter procesowy i pozostaje w związku z art. 246 in fine k.p.c. dopuszczającym – w przypadkach określonych w kodeksie cywilnym – możliwość prowadzenia dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na okoliczności dokonania czynności prawnej, jeżeli nie została zachowana forma pisemna zastrzeżona dla celów dowodowych. Przepis art. 74 § 2 k.c. pozwala sądowi orzekającemu na prowadzenie postępowania dowodowego z zeznań świadków i stron m.in. wówczas, gdy fakt dokonania czynności prawnej będzie uprawdopodobniony za pomocą pisma. Skoro zaś zgodnie z art. 720 § 2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przenosi 500 zł, powinna być stwierdzona pismem to wykładnia tego przepisu musi zatem uwzględniać jego powiązania z art. 74 k.c. oraz z art. 246 k.p.c.
W razie jakichkolwiek pytań zapraszam do kontaktu z kancelarią.

1

Sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym – co dalej?

We wcześniejszym wpisie poruszyłem problematykę dochodzenia należności na podstawie postępowania odrębnego jakim jest postępowanie upominawcze. W tym wpisie przedstawię rodzaj środka zaskarżenia przewidzianego w postępowaniu upominawczym jakim jest sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty.
Tytułem wstępu chciałbym przypomnieć, iż nakaz zapłaty jest orzeczeniem kończącym postępowanie upominawcze, podobnie jak wyrok kończy zwykłe postępowanie cywilne.
Pismo zawierające sprzeciw wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty (sąd rejonowy lub okręgowy), a w przypadku nakazu wydanego przez referendarza sądowego – do sądu, przed którym wytoczono powództwo. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, oraz okoliczności faktyczne i dowody. Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w sprzeciwie bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie sprzeciwu wymaga również zachowania tej formy.
Sprzeciw może zostać złożony w terminie dwutygodniowym, który należy liczyć od dnia doręczenia pozwanemu nakazu wraz z pozwem. Wskazany termin ma charakter ustawowy, co oznacza, iż nie podlega przedłużeniu ani skróceniu przez sąd. Warto w tym miejscu podkreślić, iż sprzeciw wniesiony po upływie terminu, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu przez sąd, który wydał nakaz zapłaty.
Sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalny albo którego braków pozwany nie usunął w terminie. Nakaz zapłaty, przeciwko któremu w całości lub w części nie wniesiono skutecznie sprzeciwu, ma skutki prawomocnego wyroku. W razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc, a przewodniczący wyznacza rozprawę i zarządza doręczenie powodowi sprzeciwu razem z wezwaniem na rozprawę.
Opłaty od sprzeciwu nie przewiduje żaden przepis ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Powyższe prowadzi do wniosku zgodnie, z którym sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym nie podlega opłacie sądowej.

1

Postępowanie upominawcze – czyli jak skutecznie dochodzić należności cz. 2

Postępowanie upominawcze jest kolejnym, obok już wcześniej omówionego postępowania nakazowego, postępowaniem odrębnym. Postępowanie upominawcze to odrębny tryb dochodzenia roszczeń pieniężnych oraz innych roszczeń, wobec których ustawa przewiduje zastosowanie postępowania upominawczego. Jest znacznie szybszym trybem w porównaniu do postępowania zwykłego. Swoje szczegółowe uregulowanie znajduje a treści art. 4971 – 505 k.p.c.
Ponadto sąd wydaje nakaz zapłaty tylko wówczas gdy roszczenie nie jest oczywiście bezzasadne, przytoczone okoliczności nie budzą wątpliwości, zaspokojenie roszczenia nie zależy od świadczenia wzajemnego oraz gdy miejsce pobytu pozwanego jest znane albo gdy doręczenie mu nakazu może nastąpić w kraju.
W myśl art. 502 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, pozwanemu doręcza się nakaz zapłaty wraz z pozwem i pouczeniem o sposobie wniesienia sprzeciwu oraz o skutkach niezaskarżenia nakazu. W razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu przez pozwanego nakaz traci moc i sprawa jest rozpatrywana we właściwym dla niej rodzaju postępowania (w procesie zwykłym lub odpowiednim postępowaniu odrębnym).

Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym a nakazowym.

Nakaz zapłaty swoją rolę spełnia zwłaszcza przy roszczeniach pieniężnych. Oprócz postępowania upominawczego nakaz zapłaty jest również wydawany w postępowaniu nakazowym, gdzie sam nakaz zapłaty stanowi jednocześnie tytuł zabezpieczenia roszczenia. W przypadku postępowania nakazowego, zgodnie z art. 485 Kodeksu postępowania cywilnego, roszczenie musi być potwierdzone dodatkowo:
• dokumentem urzędowym,
• zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem,
• wezwaniem do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu,
• zaakceptowanym przez dłużnika żądaniem zapłaty, zwróconym przez bank i nie zapłaconym z powodu braku środków na rachunku bankowym.
Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, iż wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym jest dużo łatwiejsze i mniej sformalizowane – nie trzeba bowiem w przeciwieństwie do nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym potwierdzać roszczenia w/w dokumentami.

W razie jakichkolwiek pytań zapraszam do kontaktu z kancelarią.

1

Zadatek a zaliczka

Zadatek, czy zaliczka? W praktyce obrotu niejednokrotnie zdarza się, że klient musi zapłacić drugiej stronie określoną sumę przed wykonaniem umowy.

Problematykę zadatku reguluje art. 394 kodeksu cywilnego. Zgodnie z jego treścią w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej. W razie wykonania umowy zadatek ulega zaliczeniu na poczet świadczenia strony, która go dała; jeżeli zaliczenie nie jest możliwe, zadatek ulega zwrotowi. W razie rozwiązania umowy zadatek powinien być zwrócony, a obowiązek zapłaty sumy dwukrotnie wyższej odpada. To samo dotyczy wypadku, gdy niewykonanie umowy nastąpiło wskutek okoliczności, za które żadna ze stron nie ponosi odpowiedzialności albo za które ponoszą odpowiedzialność obie strony.

Wysokość zadatku nie została uregulowana w sposób szczególny, a tym samym podlega swobodzie kontraktowej (art. 353.1 k.c.). Zgodnie z treścią tego przepisu strony mogą ułożyć stosunek prawny według swojego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwością stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Wysokość zadatku nie podlega miarkowaniu ustawodawca bowiem nie wprowadził odpowiednika art. 484 § 2 k.c., który pozwala żądać zmniejszenia kary umownej, jeżeli jest ona rażąco wygórowana.

Zadatek, jako dodatkowe zastrzeżenie umowne spełniać może różne funkcje – może stanowić potwierdzenie zawarcia umowy, zabezpieczenie jej wykonania, jak i funkcję zaliczki. Stąd w praktyce rozróżnienie, czy dane postanowienie umowy ma charakter zadatku, czy zaliczki bywa utrudnione (M. Tenenbaum: Instytucje zadatku i zaliczki – cechy wspólne, różnice i kryteria rozróżnienia, artykuł opublikowany w Rejencie z 2008 r., z. 9, s. 136-137). Zaliczka tym różni się od zadatku, że w sytuacji, gdyby nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej sprzedaży nieruchomości, zapłacona zaliczka na poczet ceny podlega zwrotowi, jako świadczenie nienależne w rozumieniu art. 410 § 2 k.c. (wyrok SN z dnia 25 marca 2004 r., II CK 116/03, LEX nr 453645).

Niekiedy sama wysokość zadatku przemawiać może za tezą, że mamy do czynienia z zaliczką, a nie zadatkiem. Jeśli bowiem wysokość zadatku zbliża się do wartości świadczenia i da się na nie zaliczyć, to będzie to raczej zaliczka niż zadatek.
Jednak orzecznictwo odmiennie przyjęło, że sama okoliczność przyjęcia kwoty zadatku w znacznej wysokości lub nawet o wartości przekraczającej połowę całego świadczenia nie upoważnia do wniosku, że jest to zaliczka na poczet wynagrodzenia, a nie zadatek.

1

Nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym – co dalej?

We wcześniejszym wpisie poruszyłem problematykę dochodzenia należności na podstawie postępowania odrębnego jakim jest postępowanie nakazowe. W tym wpisie przedstawię rodzaj środka zaskarżenia przewidzianego w postępowaniu nakazowym jakim są zarzuty od wydanego nakazu zapłaty.
Tytułem wstępu chciałbym przypomnieć, iż nakaz zapłaty jest orzeczeniem kończącym postępowanie nakazowe, podobnie jak wyrok kończy zwykłe postępowanie cywilne.Wydając nakaz zapłaty sąd orzeka, że pozwany ma w ciągu dwóch tygodni od dnia otrzymania nakazu zapłaty zaspokoić roszczenie w całości wraz z kosztami albo wnieść w tym terminie zarzuty (w postępowaniu upominawczym i elektronicznym postępowaniu upominawczym mamy do czynienia ze sprzeciwem). Nakaz zapłaty wydany na podstawie weksla, warrantu, rewersu lub czeku może być w formie skróconej umieszczony na ich odpisie. Dwutygodniowy termin będzie zachowany, jeżeli w tym czasie złożysz pismo w biurze podawczym sądu albo nadasz je na poczcie (liczy się data stempla pocztowego). Zarzuty od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wniesione po terminie zostaną odrzucone. Taka sama sytuacja będzie miała miejsce w przypadku nieopłacenia pisma zawierającego zarzuty.
Nakaz zapłaty doręcza się stronom; pozwanemu wraz z pozwem, załącznikami i pouczeniem o możliwości i formie wniesienia zarzutów od wydanego nakazu zapłaty. Co istotne nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z chwilą wydania stanowi tytuł zabezpieczenia, wykonalny bez nadawania mu klauzuli wykonalności.

Pamiętać należy, iż w przypadku otrzymania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, wniesienie zarzutów nie spowoduje jego automatycznego unieważnienia. Nakaz będzie „zawieszony” do czasu rozpoznania sprawy na rozprawie. Dopiero po przeprowadzeniu rozprawy sąd zadecyduje, czy nakaz uchylić, czy też utrzymać go w mocy. Do czasu zakończenia rozprawy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym stanowi tytuł zabezpieczenia. Oznacza to, że wierzyciel może zaangażować komornika, żeby tymczasowo zabezpieczył – czyli zajął – np. środki pieniężne na poczet przyszłego rozstrzygnięcia. A zatem dłużnik nie będzie nimi mógł dysponować do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
Pismo zawierające zarzuty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy oraz okoliczności faktyczne i dowody. Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w zarzutach bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie zarzutów wymaga również zachowania tej formy.
Pismo zawierające zarzuty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy oraz okoliczności faktyczne i dowody. Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w zarzutach bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie zarzutów wymaga również zachowania tej formy.
W razie jakichkolwiek pytań zapraszam do kontaktu z kancelarią.

1

Zadatek a zaliczka

Zadatek, czy zaliczka? W praktyce obrotu niejednokrotnie zdarza się, że klient musi zapłacić drugiej stronie określoną sumę przed wykonaniem umowy.

Problematykę zadatku reguluje art. 394 kodeksu cywilnego. Zgodnie z jego treścią w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej. W razie wykonania umowy zadatek ulega zaliczeniu na poczet świadczenia strony, która go dała; jeżeli zaliczenie nie jest możliwe, zadatek ulega zwrotowi. W razie rozwiązania umowy zadatek powinien być zwrócony, a obowiązek zapłaty sumy dwukrotnie wyższej odpada. To samo dotyczy wypadku, gdy niewykonanie umowy nastąpiło wskutek okoliczności, za które żadna ze stron nie ponosi odpowiedzialności albo za które ponoszą odpowiedzialność obie strony.

Wysokość zadatku nie została uregulowana w sposób szczególny, a tym samym podlega swobodzie kontraktowej (art. 353.1 k.c.). Zgodnie z treścią tego przepisu strony mogą ułożyć stosunek prawny według swojego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwością stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Wysokość zadatku nie podlega miarkowaniu ustawodawca bowiem nie wprowadził odpowiednika art. 484 § 2 k.c., który pozwala żądać zmniejszenia kary umownej, jeżeli jest ona rażąco wygórowana.

Zadatek, jako dodatkowe zastrzeżenie umowne spełniać może różne funkcje – może stanowić potwierdzenie zawarcia umowy, zabezpieczenie jej wykonania, jak i funkcję zaliczki. Stąd w praktyce rozróżnienie, czy dane postanowienie umowy ma charakter zadatku, czy zaliczki bywa utrudnione (M. Tenenbaum: Instytucje zadatku i zaliczki – cechy wspólne, różnice i kryteria rozróżnienia, artykuł opublikowany w Rejencie z 2008 r., z. 9, s. 136-137). Zaliczka tym różni się od zadatku, że w sytuacji, gdyby nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej sprzedaży nieruchomości, zapłacona zaliczka na poczet ceny podlega zwrotowi, jako świadczenie nienależne w rozumieniu art. 410 § 2 k.c. (wyrok SN z dnia 25 marca 2004 r., II CK 116/03, LEX nr 453645).

Niekiedy sama wysokość zadatku przemawiać może za tezą, że mamy do czynienia z zaliczką, a nie zadatkiem. Jeśli bowiem wysokość zadatku zbliża się do wartości świadczenia i da się na nie zaliczyć, to będzie to raczej zaliczka niż zadatek.
Jednak orzecznictwo odmiennie przyjęło, że sama okoliczność przyjęcia kwoty zadatku w znacznej wysokości lub nawet o wartości przekraczającej połowę całego świadczenia nie upoważnia do wniosku, że jest to zaliczka na poczet wynagrodzenia, a nie zadatek.

0

Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych

Zgodnie z treścią art. 158 k.c. zgodnie, z którym umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.

Zgodnie z kolei z treścią przepisu art. 73 § 1 k.c., jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, czynność dokonana bez zachowania zastrzeżonej formy jest nieważna tylko wtedy, gdy ustawa przewiduje rygor nieważności.  Stosownie natomiast do art. 73 § 2 k.c., jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej inną formę szczególną (np. formę notarialną jak w przypadku przeniesienia własności nieruchomości), czynność dokonana bez zachowania tej formy jest nieważna. Nie dotyczy to jednak wypadków, gdy zachowanie formy szczególnej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej.

Zgodnie z kolei z treścią art. 5 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece „w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe

Jak wynika z przytoczonej definicji rękojmia obejmuje swym działaniem tylko nieruchomości z urządzoną księga wieczystą. Co do zasady nie można zatem zgodnie z przepisami nabyć od nie właściciela, nieruchomości, która takiej księgi nie posiada. (wyjątek stanowią art. 83 par 2 i 1028 Kodeksu cywilnego). Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych polega na przyjęciu założenia (domniemania, fikcji prawnej), że stan prawny nieruchomości opisany w księdze wieczystej jest zgodny z rzeczywistym stanem prawnym.

Zgodnie z treścią art. 6 w/w ustawy rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych albo dokonanych na rzecz nabywcy działającego w złej wierze. W złej wierze jest ten, kto wie, że treść księgi wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym stanem prawnym, albo ten, kto z łatwością mógł się o tym dowiedzieć.  Jeżeli do dokonania rozporządzenia potrzebny jest wpis w księdze wieczystej, chwila złożenia wniosku o wpis jest rozstrzygająca dla oceny dobrej lub złej wiary nabywcy. Jednakże gdy rozporządzenie dochodzi do skutku dopiero po dokonaniu wpisu, rozstrzyga dzień, w którym rozporządzenie doszło do skutku.

Nadto wskazać należy, iż rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie działa przeciwko:

1.      prawom obciążającym nieruchomość z mocy ustawy, niezależnie od wpisu;

2.      prawu dożywocia;

3.      służebnościom ustanowionym na podstawie decyzji właściwego organu administracji państwowej;

4.      służebnościom drogi koniecznej albo ustanowionym w związku z przekroczeniem granicy przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia;

5.      służebnościom przesyłu.

Ponadto rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych wyłącza wzmianka o wniosku, o skardze na orzeczenie referendarza sądowego, o apelacji lub kasacji oraz ostrzeżenie dotyczące niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości.

W dalszej kolejności wskazać należy, na fakt, iż podmiot na rzecz którego przeniesione zostało prawo własności nieruchomości, powinien ujawnić swoje prawo w księdze wieczystej (dział I lub II księgi wieczystej). Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ustawy o księgach wieczystych i hipotece właściciel nieruchomości jest obowiązany do niezwłocznego złożenia wniosku o ujawnienie swego prawa w księdze wieczystej.

Obowiązek obejmuje także sytuacje w której nieruchomość nie ma jeszcze księgi wieczystej.

Wskazać także należy, iż obowiązek zawiadomienia o zmianie właściciela nieruchomości dotyczy również innych podmiotów. Zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 w/w ustawy sądy, organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego oraz notariusze sporządzający akty poświadczenia dziedziczenia zawiadamiają sąd właściwy do prowadzenia księgi wieczystej o każdej zmianie właściciela nieruchomości, dla której założona jest księga wieczysta. W razie otrzymania zawiadomienia sąd z urzędu dokonuje wpisu ostrzeżenia, że stan prawny nieruchomości ujawniony w księdze wieczystej stał się niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Zawiadomienie o wpisie ostrzeżenia zawiera pouczenie o obowiązku złożenia wniosku o ujawnienie prawa własności w terminie miesiąca od daty doręczenia zawiadomienia. (art. 36 ust. 3).  Sąd może wymierzyć opieszałemu właścicielowi grzywnę w wysokości od 500 do 10.000 zł w celu spowodowania ujawnienia prawa własności. W razie ujawnienia prawa własności nieruchomości, grzywny nieuiszczone mogą być umorzone w całości lub części (art. 36 ust. 4).

Wobec powyższego wskazać należy, iż podmiot, któremu przysługuje prawo własności nieruchomości powinien zadbać o to, aby wszelkie istotne informacje o jego prawie, znalazły w odpowiednim rejestrze, w niniejszy stanie faktycznym w księdze wieczystej. A jeżeli o to nie zadba, to będzie ponosić ujemne skutki prawne takiego stanu rzeczy. Wobec tego podmiot, który zawarł transakcję nabycia nieruchomości na podstawie danych zawartych w księdze wieczystej – jest chroniony przez prawo. I nie zmienia tego fakt, że te dane nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości.

0

ALIMENTY DLA DZIECKA, OBOWIĄZEK ALIMENTACYJNY – ADWOKAT RADZI

Przepisy art. 133 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nakładają na rodziców obowiązek alimentacyjny względem dziecka, które nie jest się jeszcze w stanie utrzymać samo, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zgodnie z art. 135 §2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.
Ustawodawca precyzyjnie wskazał przesłanki jakie warunkują wysokość obowiązku alimentacyjnego, to jest usprawiedliwione potrzeby uprawnionego oraz zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego. W wyroku z dnia 10 października 1969 roku, sygn. akt III CRN 350/69 Sąd Najwyższy orzekł „usprawiedliwione potrzeby dziecka powinny być oceniane nie tylko na podstawie wieku, lecz również miejsca pobytu dziecka, jego środowiska, możliwości zarobkowych zobowiązanych do jego utrzymania i całego szeregu okoliczności każdego konkretnego wypadku. W szczególności pojęcia usprawiedliwionych potrzeb nie można odrywać od pojęcia zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Pojęcia te w praktyce pozostają we wzajemnej zależności i obie przesłanki wzajemnie na siebie rzutują, zwłaszcza przy ustaleniu przez Sąd wysokości alimentów”.

0