| Uncategorized
1
archive,paged,category,category-uncategorized,category-1,paged-12,category-paged-12,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-1.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Uncategorized

KONTAKTY Z MAŁOLETNIM DZIECKIEM – ADWOKAT RADZI

Kontakty rodzica z małoletnim dzieckiem są nieodłącznym elementem wykonywania władzy rodzicielskiej. Zgodnie z treścią art. 113 § 2 k.r.o. kontakty z dzieckiem obejmują w szczególności przebywanie z małoletnim, tj. odwiedziny, spotkania, zabieranie dzieci poza miejsce jego stałego pobytu oraz bezpośrednie porozumiewanie się, utrzymywanie korespondencji, korzystanie z innych środków porozumiewania się na odległość, w tym ze środków komunikacji elektronicznej. Art. 1131 k.p.c. stanowi, iż jeżeli dziecko przebywa stale u jednego z rodziców, sposób utrzymywania kontaktów z dzieckiem przez drugiego z ich rodzice określają wspólnie, kierując się dobrem dziecka i biorąc pod uwagę jego rozsądne życzenie; w braku porozumienie rozstrzyga sąd opiekuńczy. Niejednokrotenie w praktyce mamy do czynienia z sytuacjami, kiedy rodzice dziecka nie mogą wypracować kompromisu w tym zakresie i konieczne jest uregulowanie tej sytuacji przez Sąd. W orzeczeniu Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawie o sygnaturze I ACz 2389/14 stwierdził, iż „dobro małoletniego wymaga zapewnienia mu jak najlepszych kontaktów z tym z rodziców, z którym nie przebywa na co dzień. Jest to szczególnie ważne w początkowych latach życia dziecka, kiedy nie rozumieją konfliktu rodziców, a zmniejszenie częstotliwości spotkań z nim mogą odczuwać szczególnie dotkliwie.” Zgodnie z treścią orzeczenia z dnia 9 czerwca 1976 roku, w sprawie o sygn. akt III CZP 46/75, Sąd Najwyższy stwierdził, iż „przyjęta w prawie rodzinnym zasada dobra dziecka oznacza, że jego interes rozstrzyga przede wszystkim o tym, jak rodzice i opiekunowie powinni wykonywać swe obowiązki względem dzieci i rodziny, oraz w jakim kierunku powinny iść rozstrzygnięcia sądu w sprawach rodzinnych. Mając na uwadze powyższe ustawodawca gwarantuje rodziom utrzymywanie kontaktów z małoletnim dzieckiem, a w przypadku niemożliwości osiągnięcia konsensusu rodzic może wystąpić do Sądu o ich ustalenie.

0

Brak zgody małżonka na rozwód, ADWOKAT RADZI

Na przestrzeni ostatnich lat dostrzegamy zdecydowany wzrost rozwodów. Pęd życia codziennego, świadomość możliwości zakończenia pewnego etapu życia i szansa na nowe, inne niż dotychczasowe skłania ludzi do decyzji złożenia pozwu o rozwód. Niejednokrotnie w rzeczywistości spotykamy się z sytuacjami, w których małżonek kategorycznie odmawia wyrażenia zgody na rozwiązanie związku małżeńskiego i tym samym mogłoby się wydawać, że zmuszeni jesteśmy to trwania w związku małżeńskim, w którym nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia. Nic bardziej mylnego.
W ostatnim czasie z takim właśnie problem zgłosiła się do mnie osoba, której współmałżonek od wielu lat wmawiał, że nie ma najmniejszych szans na uzyskanie rozwodu, bowiem nie wyraża on na to zgody, pomimo, iż osoby te nawet nie zamieszkiwały razem od wielu lat. Zmanipulowana kobieta nawet nie próbowała złożyć pozwu o rozwód przekonana była bowiem o niemożliwości uzyskania rozwodu. Kompleksowa porada jakiej udzieliłam zmotywowała kobietę do działania, która dziś już jest szczęśliwą rozwódką. Największą satysfakcją dla prawnika jest zadowolenie klienta, w którym dostrzega się radość z życia.
Przepisy art. 56 k.r.o. regulują kwestię przesłanek rozwiązania małżeństwa przez rozwód. Rozwód jest dopuszczalny jedynie w warunkach spełnienia przesłanki pozytywnej – zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego – oraz niezaistnienia żadnej z trzech przesłanek negatywnych. Rozwód jest bowiem niedopuszczalny nawet w razie spełnienia przesłanki pozytywnej, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków, jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego albo też jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia.
Jak zostało wskazane w wyroku Sądy Najwyższego z dnia 22 października 1999r. sygn. akt III CKN 386/98 Wspólne pożycie w rozumieniu art. 23 k.r.o. polega na duchowej, fizycznej oraz gospodarczej więzi małżonków, stanowiącej cel małżeństwa i umożliwiającej realizację jego podstawowych zadań. Rozkład pożycia jest zupełny dopiero wtedy, gdy uległy zerwaniu wszystkie wyżej wymienione więzi łączące małżonków. Rozkład, o którym mowa, jest przy tym procesem rozciągniętym w czasie, a nie zdarzeniem jednorazowym.
W takiej sytuacji to Sąd będzie musiał zbadać, czy pomiędzy małżonkami nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia, a ponadto czy nie zaistniała żadna z przesłanek negatywnych do orzeczenia rozwodu. W przypadku spełnienia wszystkich kodeksowych przesłanek, które warunkują rozwiązanie związku małżeńskiego brak zgody małżonka nie może być podstawą do oddalenia powództwa. </ul>

0

EKSMISJA MAŁŻONKA Z MIESZKANIA PO ROZWODZIE, NIEPROSZONY GOŚĆ, – ADWOKAT RADZI

W praktyce często spotykam się z osobami które się rozwodzą i przed którymi piętrzą się takie pytania jak „ Kto się wyprowadzi ze wspólnego mieszkania po rozwodzie?” „ Co zrobić gdy eks-małżonek nie będzie chciał się wyprowadzić ze wspólnego mieszkania, a życie po rozwodzie pod jednym dachem jest niewyobrażalne”. Mogłoby się wydawać, że nie jest możliwe nakazanie eksmisji drugiego małżonka ze wspólnego mieszkania już w wyroku rozwodowym. Ustawodawca przewidział jednak taką możliwość w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.
Właśnie w takiej sprawie w ostatnich dniach zgłosiła się do mnie klientka. Była przekonana, że po rozwodzie będzie zmuszona wnosić kolejne, osobne powództwo o eksmisję małżonka z ich wspólnego mieszkania. Przerażała ją myśl, że po orzeczeniu rozwodu będzie musiała czekać kolejne miesiące na przymusową wyprowadzkę swojego ex-małżonka z domu. Na szczęście, w jej sytuacji życiowej istniała szansa szybszego rozwiązania tej kwestii. W toku sprawy o rozwód sąd może orzekać nie tylko o samym rozwiązaniu małżeństwa, czy sprawach małoletnich dzieci. Istnieje również możliwość orzeczenia o eksmisji małżonka, chociaż nie jest to obligatoryjny element wyroku. Procedura, która w tym przypadku stwarza możliwość eksmisji byłego małżonka określona jest w art. 58 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Stosowana jest w wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie – to właśnie wtedy sąd może nakazać w wyroku rozwodowym jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka.
W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się jednak wyjątkowy charakter tego przepisu, albowiem jego zastosowanie ogranicza się do przypadków wyjątkowego, szczególnie rażącego zachowania współmałżonka, które mogą przejawiać się m.in. nadużywaniem alkoholu czy wszczynaniem awantur.
W przypadku zaistnienia takich okoliczności warto już na etapie rozwodu rozważyć powołanie się na ten przepis, aby usprawnić i przyspieszyć eksmisję drugiego małżonka.

0

ALIMENTY PO ROZWODZIE OD MAŁŻONKA, ISTOTNE POGORSZENIE SYTUACJI MATERIALNEJ PO ROZWODZIE, KIEDY MOŻNA ŻĄDAĆ ALIMENTÓW OD WINNEGO MAŁŻONKA -ADWOKAT RADZI

Świat się zmienia i ludzie się zmieniają. Mamy inne potrzeby, pragnienia i priorytety. Zupełnie inaczej patrzymy na życie niż nasze prababki, babki czy matki. Kobiety coraz częściej szukają dla siebie innych ról niż stereotypowe bycie tzw. „ kurą domową” i nic w tym złego. Często jednak jeszcze spotkamy się z modelem kiedy to mężczyzna zarabia pieniądze, pnie się po szczeblach kariery, a kobieta pozostaje w domu, opiekuje się dziećmi, sprząta i gotuje. Co zrobić kiedy po wielu latach okazuje się, że ten idealny mąż, który co prawda był gościem w domu, ale zapewniał jej byt w rzeczywistości jest inną osobą, a rzekome nadliczbowe godziny w pracy to w praktyce spotkania z koleżanką z pracy? Wiele kobiet, które czują się oszukane staje wtedy przed poważnym dylematem i podjęciem decyzji o rozwodzie.
Przepisy art. 60§2 k.r.o. statuują obowiązek alimentacyjny jaki ciąży na małżonku, który został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia między małżonkami w stosunku do małżonka niewinnego. Przesłanką zobowiązania przez Sąd małżonka wyłącznie winnego do przyczyniania się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego jest istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego w skutek orzeczenia rozwodu. Niejednokrotnie w rzeczywistości maja miejsce sytuacje kiedy to w wyniku orzeczenia rozwodu małżonek niewinny pozostaje w znacznie gorszym położeniu finansowym niż znajdował się dotychczas. W związku z tym ustawodawca wprowadził do porządku prawnego regulację, która ma na celu ochronę małżonka niewinnego.
Kluczowe znaczenie w tym zakresie odgrywa uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 1955 r., I CO 27/55, NP 1956, nr 3, s. 129, w której wskazano, „że pewne skutki prawne zawarcia małżeństwa gasną automatycznie wskutek rozwodu, pewne natomiast trwają bez względu na rozwód, a źródłem prawa rozwiedzionego małżonka do środków utrzymania nie jest rozwód, lecz zawarcie małżeństwa”. Były małżonek ma „względem drugiego roszczenie alimentacyjne nie dlatego, że orzeczony został rozwód, lecz dlatego, że strony były małżonkami, a prawo to istnieje wówczas nie z powodu rozwodu, lecz pomimo rozwodu”. Pomimo że po rozwodzie nie ma już pomiędzy stronami stosunku rodzinnego, to jednak niektóre skutki prawne zawarcia małżeństwa trwają nadal, art. 60 k.r.o. nie kreuje żadnego nowego prawa podmiotowego, lecz ogranicza prawo już istniejące.
Dla stwierdzenia spełnienia przesłanka istotnego pogorszenia sytuacji materialnej należy dokonać porównania aktualnej sytuacji majątkowej małżonka niewinnego z położeniem jakie by istniało gdyby rozwód nie został orzeczony i gdyby małżonkowie kontynuowali pożycie. Taki pogląd znalazł również uznanie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1998 roku w sprawie o sygn.. akt III CKN 186/98.

0

POZBYĆ SIĘ NAZWISKA BYŁEGO MĘŻA/ŻONY, POWRÓT DO POPRZEDNIEGO NAZWISKA PO ROZWODZIE – ADWOKAT RADZI

Rozwód w większości przypadków wywraca nasze życie do góry nogami. Chcemy zacząć nasze życie od nowa, jak tabula rasa. W momencie zawierania związku małżeńskiego, każdy z małżonków może złożyć oświadczenie o zmianie swojego dotychczasowego nazwiska na nazwisko małżonka. Regulacja ta zakłada równouprawnienie kobiet i mężczyzn, co oznacza, że zarówno żona może zmienić swoje nazwisko na nazwisko męża, jak i mąż może zmienić swoje nazwisko na nazwisko żony. W naszym kraju najczęściej spotykamy się z sytuacją, kiedy to kobieta zmienia swoje nazwisko na nazwisko mężczyzny, choć dostrzegamy popularyzację nazwisk kobiet składających się z dwóch członów, będących połączeniem swojego dotychczasowego nazwiska i nazwiska męża. Co zrobić gdy po rozwodzie chcemy się go pozbyć, by nie przypominało o poprzednim życiu?
Ustawodawca uregulował ten problem w art. 59 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Małżonek rozwiedziony, który w skutek zawarcia małżeństwa zmienił swoje dotychczasowe nazwisko może w ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia rozwodu przez oświadczenie złożone przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego lub konsulem powrócić do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa. Podkreślić należy, iż oświadczenie takie musi być złożone osobiście przed Kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego. W praktyce oznacza to, że w wyroku rozwodowym nie może zostać orzeczony powrót do nazwiska, a należy poczekać, aż taki wyrok się uprawomocni a następnie udać się do Urzędu Stanu Cywilnego.
W praktyce niejednokrotnie spotykałam się z sytuacjami, kiedy to mąż na sali sądowej chciał żonie „odebrać nazwisko jakie jej dał przy zawieraniu małżeństwa” . Na nieszczęście takich mężów, Sąd orzekający rozwód nie jest kompetentny do rozstrzygania takiej kwestii, a co więcej kodeks rodzinny i opiekuńczy w ogóle nie przewiduje takiego uprawnienia w jakimkolwiek trybie.

0

ZAWARCIE MAŁŻEŃSTWA – WIEK, ZEZWOLENIE NA ZAWARCIE MAŁŻEŃSTWA- ADWOKAT RADZI

W ostatnim czasie po poradę zwróciła się do mnie młoda kobieta, która mając lat 17 pragnęła zawrzeć związek małżeński. Rodzice zarówno tej dziewczyny jak i jej chłopaka, który ma lat 19 kategorycznie się temu sprzeciwiali. Czy zgodnie z prawem te młode osoby mogły zawrzeć ze sobą związek małżeński i być dla siebie mężem i żoną?
Przepisy Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowią w art. 10 „ Nie może zawrzeć małżeństwa osoba niemająca ukończonych lat osiemnastu” W zdaniu drugim cytowanego artykułu pojawia się jednak zastrzeżenie, iż „ Jednakże z ważnych powodów sąd opiekuńczy może zezwolić na zawarcie małżeństwa kobiecie, która ukończyła lat szesnaście, a z okoliczności wynika, że zawarcie małżeństwa będzie zgodne z dobrem założonej rodziny”
W praktyce oznacza to, iż mężczyzna zawierając związek małżeński obligatoryjnie musi mieć ukończone lat 18. Kobieta natomiast może taki związek zawrzeć mając już lat 16, jeśli uzyska zezwolenie sądu opiekuńczego. W praktyce oznacza to konieczność złożenia przez osobę zainteresowaną do sądu opiekuńczego stosownego wniosku. Sąd opiekuńczy po zapoznaniu się z podnoszonymi powodami dla których osoba taka chce związek małżeński zawrzeć a także w sytuacji uznania przez Sąd, iż będzie to zgodne z dobrem założonej rodziny wyda stosowne zezwolenie. W literaturze przedmiotu a także w praktyce sądowej za ważne powody uznawane są przede wszystkim :
– dziecko urodzone ze stosunku stron zamierzonego małżeństwa
– ciąża wynikła z takiego stosunku
– istniejący już między stronami od dłuższego czasu, co najmniej od kilku miesięcy, trwały związek faktyczny, a więc poważne prawdopodobieństwo zajścia kobiety w ciążę
Konieczne ponadto jest istnienie okoliczności, z których wynika, że zamierzone małżeństwo będzie zgodne z dobrem założonej rodziny. Należy odmówić zezwolenia, gdy uzasadnione jest przypuszczenie, że po pewnym czasie pożycie małżonków ulegnie rozkładowi.
Podkreślić dodatkowo należy, iż udzieleniu zezwolenia na zawarcie małżeństwa nie stoi na przeszkodzie brak zgody rodziców, choć niewątpliwie może mieć to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

0

POZBAWIENIE WŁADZY RODZICIELSKIEJ- ADWOKAT RADZI

Koniec związku małżeńskiego czy partnerskiego, z którego posiadamy dzieci często prowadzi do zupełnego braku kontaktu z drugim rodzicem. Zdarza się, że ojciec czy matka, z którymi po rozstaniu dzieci nie zamieszkują nagle znika z ich życia, a nadal posiada pełnie władzy rodzicielskiej i tym samym prawo współdecydowania o wszelkich kwestiach dotyczących małoletnich. Może to w wielu przypadkach znacznie utrudniać podejmowanie decyzji w zakresie dzieci. Co zrobić kiedy nie mamy możliwości skontaktowania się z drugim rodzicem, którego zgoda jest potrzebna, by podejmować ważne decyzje?
Ustawodawca w Kodeksie Rodzinnym i Opiekuńczym uregulował w takim przypadku możliwość pozbawienia rodzica władzy rodzicielskiej.
Zgodnie z treścią przepisu art. 111 § 1 k.p.c. „jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w stosunku do jednego z rodziców”.
W praktyce orzeczniczej Sądu Najwyższego wskazuje się, że „przez trwałą przeszkodę, uniemożliwiającą wykonywanie władzy rodzicielskiej, należy rozumieć taki układ stosunków, który wyłącza sprawowanie przez rodziców władzy rodzicielskiej na stałe w tym sensie, że albo według rozsądnego przewidywania nie można ustalić czasu trwania tego układu albo – co najmniej – że układ ten będzie istniał przez czas długi”. (postanowienie SN w sprawie II CKN 960/00 z dnia 02.06.2010r., LEX nr 51976).
W takim przypadku należy złożyć odpowiedni wniosek do sądu rodzinnego, aby pozbawić rodzica władzy rodzicielskiej.

4

MAJĄTEK PO ZAWARCIU MAŁŻEŃSTWA „ CO POZOSTANIE ZAWSZE MOJE, CO TWOJE, A CO STANIE SIĘ NASZE” – MAJĄTEK OSOBISTY, MAJĄTEK WSPÓLNY – ADWOKAT RADZI

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa). Czy to oznacza, że od tego pamiętnego dnia nagle wszystko staje się wspólne? Nic bardziej mylnego. Wspólność majątkowa obejmuje tylko przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Pozostałe przedmioty majątkowe, nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Dla przykładu jeżeli osoba przed zawarciem związku małżeńskiego zakupiła samochód, to nie będzie on wchodził do majątku wspólnego małżonków. W sytuacji natomiast gdyby zakup nastąpił tylko przez jednego małżonka, po zawarciu związku małżeńskiego, ten sam pojazd będzie już wchodził do majątku wspólnego.
Ustawodawca w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym wskazał jakie składniki w szczególności należą czy to do majątku wspólnego czy to do majątku osobistego. I tak do majątku wspólnego należą w szczególności:
1) pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej
każdego z małżonków;
2) dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego
z małżonków;
3) środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu
emerytalnego każdego z małżonków;
4) kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a
ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
Należy przy tym podkreślić, iż wyliczenie to nie ma charakteru katalogu zamkniętego o czym świadczy słowo „ w szczególności”.

Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba
że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
3) prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym
przepisom;
4) przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb
jednego z małżonków;
5) prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;
6) przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub
wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną
krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi
z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo
z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia
na przyszłość;
7) wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności
zarobkowej jednego z małżonków;
8) przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia
jednego z małżonków;
9) prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne
prawa twórcy;
10) przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego,
chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Należy jednak podkreślić, iż małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
W związku z powyższym ustawodawca daje małżonkom możliwość modyfikowania tych postanowień zgodnie z własną wolą. Jednakże koniecznym jest udanie się do notariusza, bowiem konieczna jest forma aktu notarialnego.

0

ZAPRZECZENIE OJCOSTWA, GDY MĄŻ NIE JEST OJCEM- ADWOKAT RADZI

W rzeczywistości czasami zdarza się, iż mąż matki dziecka nie jest jego ojcem biologicznym. Zgodnie z kodeksem rodzinnym i opiekuńczym jeżeli dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa albo przed upływem trzystu dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemywa się, że pochodzi ono od męża matki. W takim przypadku w akcie urodzenia dziecka jako ojciec widnieje mąż matki.
Kto w akcie urodzenia gdy matka dziecka zawiera szybko kolejny związek małżeński?
Co się dzieje w przypadku gdy matka dziecka w okresie przed upływem 300 dni od ustania lub unieważnienia małżeństwa zawrze kolejny związek małżeński? Jeżeli dziecko urodzi się przed upływem trzystu dni od ustania lub unieważnienia małżeństwa, lecz po zawarciu przez matkę drugiego małżeństwa, domniemywa się, że pochodzi ono od drugiego męża. W takim przypadku w akcie urodzenia dziecka jako ojciec widnieje nowy mąż matki dziecka.
Należy jednak podkreślić, iż nie dotyczy to przypadku kiedy dziecko urodziło się w następstwie procedury medycznie wspomaganej prokreacji, na którą wyraził zgodę pierwszy mąż matki.
Jak zmodyfikować akt urodzenia dziecka? Jak wykreślić z aktu urodzenia dziecka mężczyznę, który nie jest ojcem?

W takim przypadku przysługuje nam powództwo o zaprzeczenie ojcostwa. W związku z czym koniecznym jest wystąpienie na drogę sądową.

Kto może wytoczyć takie powództwo i w jakim czasie ? 
Ustawodawca precyzyjnie wskazują krąg osób, które mogą wytoczyć takie powództwo. Uprawnienie takie przysługuje mężowi matki dziecka w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o urodzeniu dziecka przez żonę, nie później jednak niż do osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Ponadto powództwo takie wytoczyć może również matka dziecka męża w ciągu sześciu miesięcy od urodzenia dziecka, a także dziecko po dojściu do pełnoletności, nie później jednak niż w ciągu trzech lat od osiągnięcia pełnoletności. Należy również pamiętać o szczególnym uprawnieniu prokuratora, który, jeżeli wymaga tego dobro dziecka lub ochrona interesu społecznego może takie powództwo wytoczyć.

Czy warto wytaczać takie powództwa? 
Należy przed wszystkim podkreślić, iż pomiędzy dzieckiem a mężczyzną, który nie jest jego ojcem biologicznym, a został wpisany w akcie urodzenia tworzy się więź prawna, która rodzi wszelakiego rodzaju skutki prawne. Wpływa to zarówno na różnorakie uprawnienia jak i obowiązki. Dlatego też powództwo o zaprzeczenie ojcostwa odgrywa niezwykle ważną role w systemie prawa.

3

BIGAMIA- KIEDY MAŁŻONEK ZAWRZE KILKA ZWIĄZKÓW MAŁŻEŃSKICH- ADWOKAT RADZI

Ilu z nas może nawet nie wiedzieć, że nasz małżonek pozostaje w innym związku małżeńskim? Niestety w rzeczywistości nie są to przypadki odosobnione. W swojej praktyce spotkałam się z osobami, dla których monogamia była rzeczą obcą, a przed Kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego stawali wielokrotnie składając oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński z następnymi osobami, kiedy ich poprzednie małżeństwa jeszcze trwały. Jak postąpić kiedy taka wiadomość wywróci nam życie do góry nogami? Czy nasz związek małżeński jest ważny?
Co to jest bigamia?
Bigamia polega na pozostawaniu przez mężczyznę w związku małżeńskim z dwiema lub więcej kobietami, zaś w przy przypadku kobiety – z dwoma lub więcej mężczyznami.

Kto w świetle prawa może zawrzeć związek małżeński?
Związek małżeński może zawrzeć osoba, która albo nigdy nie pozostawała w związku małżeńskim, albo zawarte przez nią małżeństwo zostało unieważnione, albo ustało wskutek śmierci drugiego małżonka lub uznania go za zmarłego, bądź wskutek orzeczenia rozwodu. Prawo polskie nie przewiduje innych stanów faktycznych, w których zawarcie małżeństwa byłoby dopuszczalne.

Jak postąpić?
Każdy kto ma w tym interes prawny może żądać unieważnienia małżeństwa. W takim przypadku należy wystąpić na drogę sądową. Interes prawny w unieważnieniu małżeństwa bigamicznego ma z pewnością każdy z jego małżonków, a także małżonek z poprzedniego małżeństwa bigamisty oraz dzieci pochodzące z każdego z małżeństw.

Co się stanie gdy pierwsze małżeństwo ustanie lub zostanie unieważnione przed zakończeniem procesu o unieważnienie małżeństwa bigamicznego?
Zdarzyć może się, że przez wiele lat nie będziemy mieć wiedzy, że nasz małżonek pozostaje jeszcze w innym związku małżeńskim, albo postępowanie o unieważnienie małżeństwa będzie trwało przez pewien czas i przed zakończeniem procesu o unieważnienie małżeństwa bigamicznego pierwsze małżeństwo ustanie w skutek śmierci małżonka, który nie zawarł małżeństwa bigamicznego, w skutek rozwodu lub jego unieważnienia. W takim przypadku nie będzie można unieważnić małżeństwa zawartego z naruszeniem zakazu bigamii.

Bigamia jako przestępstwo
Zgodnie z art. 206 kodeksu karnego „ Kto zawiera małżeństwo, pomimo że pozostaje w związku małżeńskim, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Odpowiedzialności karnej podlega jedynie osoba pozostająca w ważnym związku małżeńskim, nie popełnia go natomiast drugi nupturient, o ile oczywiście również nie pozostaje w związku małżeńskim.

8