| Blog
1815
page-template,page-template-blog-large-image,page-template-blog-large-image-php,page,page-id-1815,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-1.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Blog

ODRZUCENIE SPADKU PRZEZ MAŁOLETNIEGO – ABC PRAWA SPADKOWEGO

Przyjęcie bądź odrzucenie spadku przez małoletniego należy do grupy czynności przekraczających zwykły zarząd majątkiem dziecka. Jak stanowi art. 101 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice nie mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko. Zgodnie z art. 583 kodeksu postępowania cywilnego zezwolenia na dokonanie przez rodziców czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka lub na wyrażenie przez rodziców zgody na dokonanie takiej czynności przez dziecko sąd opiekuńczy udziela na wniosek jednego z rodziców po wysłuchaniu drugiego. Postanowienie sądu opiekuńczego w tym przedmiocie staje się skuteczne dopiero z chwilą uprawomocnienia się i nie może być zmienione ani uchylone, jeżeli na podstawie zezwolenia powstały skutki prawne względem osób trzecich.

Z powyższego wynika, że chcąc przyjąć lub odrzucić spadek w imieniu małoletniego dziecka w pierwszej kolejności należy złożyć w sądzie opiekuńczym wniosek o udzielenie zezwolenia na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd majątkiem dziecka. W świetle regulacji art. 569 k.p.c. w sprawie tego rodzaju właściwy wyłącznie jest sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć (małoletniego), a w braku miejsca zamieszkania – sąd opiekuńczy miejsca jej pobytu, zaś jeżeli brak i tej podstawy – właściwy jest sąd rejonowy dla m.st. Warszawy.

W dalszej kolejności, tj. po wydaniu przez właściwy sąd opiekuńczy zezwolenia na dokonanie czynności przekraczających zwykły zarząd majątkiem małoletniego, rodzic bądź opiekun prawny powinien złożyć oświadczenie, przed notariuszem lub w sądzie rejonowym, w którego okręgu znajduje się miejsce zamieszkania lub pobytu składającego oświadczenie (a więc dziecka), o przyjęciu bądź odrzuceniu spadku.Notariusz lub sąd prześle niezwłocznie oświadczenie, wraz z załącznikami, do sądu spadku.

0

POZBAWIENIE WŁADZY RODZICIELSKIEJ – MUSISZ MIEĆ MOCNE ARGUMENTY – ABC PRAWA RODZINNEGO

Wniosek należy skierować do sądu rejonowego miejsca zamieszkania dziecka, a w braku miejsca zamieszkania – sądem właściwym jest sąd miejsca pobytu dziecka. Przyczyny, które uzasadnią złożenie wniosku o pozbawienie danej osoby władzy rodzicielskiej  zostały sklasyfikowane do trzech grup.

Do pierwszej grupy należą takie okoliczności lub przymioty osoby, które w sposób trwały uniemożliwiają jej wykonywanie władzy rodzicielskiej. Do tej kategorii zalicza się m.in.: przewlekłą chorobę, która ogranicza poczytalność lub sprawność umysłową, długotrwały brak kontaktu rodzica przebywającego za granicą, odbywanie długoterminowej kary pozbawienia wolności – przy czym zaznaczyć należy, że brany jest pod uwagę wpływ jaki osadzony rodzic ma na dziecko.

Można wystąpić z wnioskiem o pozbawienie władzy rodzicielskiej, jeżeli rodzic znęca się fizycznie lub psychicznie nad małoletnim, dopuszcza się molestowania seksualnego lub innych, nieakceptowanych społecznie praktyk względem małoletniego. Nadużywaniem władzy rodzicielskiej jest także zmuszanie małoletniego do nauki ponad miarę ogólnie przyjętą (chodzi o przypadku chorej ambicji jednego z rodziców, które powodują u dziecka poczucie stresu i strachu przed nie zadowoleniem rodzica wynikami z klasówki, powtarzające się regularnie lub trwające ciągle) lub wywiezienie dziecka za granice wbrew jego woli na dłuższy okres czasu (może to zostać potraktowane jako pozbawienie dziecka naturalnego środowiska rodzinnego). Nadużyciem władzy rodzicielskiej i jednocześnie przesłanką uzasadniającą wniosek będzie także uniemożliwianie utrzymania kontaktu z drugim rodzicem w sposób złośliwy i ciągły oraz wychowanie dziecka w poczuciu wrogości i pogardy do drugiego rodzica.

Trzecią grupę stanowią zachowania, które można określić jako rażące zaniedbywanie obowiązków względem dziecka, które stanowi najczęstsze uzasadnienie wniosków o pozbawienie władzy rodzicielskiej. Chodzi tu o brak zainteresowania dzieckiem albo uporczywą niealimentację.

O pozbawienie władzy rodzicielskiej możesz wnioskować także w sprawie o rozwód, separację i unieważnienie małżeństwa. Wniosek jest zwolniony z opłat.

0

OGRANICZENIE WŁADZY RODZICIELSKIEJ – KIEDY JEST MOŻLIWE? ABC PRAWA RODZINNEGO

Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom. Sąd może jednak, w określonych sytuacjach, zadecydować o ograniczeniu władzy rodzicielskiej jednego lub obojga rodziców.

Ograniczenie władzy rodzicielskiej może nastąpić w trzech przypadkach :

1) w związku z rozłączeniem rodziców → w przypadku, gdy rodzice dziecka żyją w rozłączeniu, niezależnie od tego czy są małżeństwem czy nie, sąd może orzec o ograniczeniu władzy rodzicielskiej w stosunku do jednego z rodziców, ograniczając go w wykonywaniu jego władzy rodzicielskiej np. do decydowania o sposobie spędzania wakacji, wyrażeniu zgody na wyjazd za granicę, do decydowania w kwestiach szkolnych ;

2) w związku z zagrożeniem dla dobra dziecka → czyli jeżeli istnieje zagrożenie jego interesów osobistych lub majątkowych ; sąd opiekuńczy może w szczególności :

  • zobowiązać rodziców oraz małoletniego do określonego postępowania, w szczególności do pracy z asystentem rodziny,skierować małoletniego do placówki wsparcia dziennego, skierować rodziców do placówki albo specjalisty zajmujących się terapią rodzinną ;
  • określić, jakie czynności nie mogą być przez rodziców dokonywane bez zezwolenia sądu, albo poddać rodziców innym ograniczeniom, jakim podlega opiekun ;poddać wykonywanie władzy rodzicielskiej stałemu nadzorowi kuratora sądowego;
  • skierować małoletniego do organizacji lub instytucji powołanej do przygotowania zawodowego albo do innej placówki sprawującej częściową pieczę nad dziećmi;→ zarządzić umieszczenie małoletniego w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka albo w instytucjonalnej pieczy zastępczej albo zarządzić umieszczenie małoletniego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej ;

3) także rodzice, którzy sprawują władzę rodzicielską nad dzieckiem ubezwłasnowolnionym całkowicie, podlegają takim ograniczeniom, jakim podlega opiekun.

0

ROZWÓD NIE MUSI BYĆ TRAUMĄ – ROZWÓD BEZ ORZEKANIA O WINIE – ABC PRAWA RODZINNEGO

Decyzja o rozwodzie nie powinna być pochopna i podyktowana skrajnymi emocjami. Warto, by rzeczywiście stanowiła jedyne rozwiązanie dla waszego związku. Jeżeli zastanawiasz się nad swoim małżeństwem i jesteś pewna, że nastąpiło całkowite oziębienie relacji, a brak współdziałania i chęci podjęcia naprawy przyczynia się do wzajemnej niechęci lub obojętności do partnera możesz zaproponować mu złożenie wniosku o rozwód bez orzekania o winie.

Porozumienie w tej kwestii pozwala na szybsze i spokojniejsze postępowanie przed sądem okręgowym (pierwsza instancja dla sprawy rozwodowej). Jednocześnie chroni małoletnie dzieci przed sporami i kłótniami rodziców, którzy nie potrafią w sposób kompromisowy i bezkonfliktowy ułożyć swoich przyszłych relacji. Owszem, w życiu bywa tak, że jedna strona przyczyniła się swym zachowaniem do faktycznego rozpadu małżeństwa i trudno jest stronie niewinnej zająć stanowisko w sprawie bez emocji i żalu. Niemniej jednak rozwód bez orzekania o winie najbardziej chroni wspólne dzieci, bowiem postępowanie rozwodowe prowadzone na zgodny wniosek stron, które nie żądają orzeczenia o winie, często zakończone jest na pierwszej rozprawie. Zaznaczyć należy, że sąd orzeknie o rozwodzie tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości co do faktycznego rozpadu pożycia małżeńskiego oraz nie występują negatywne przesłanki rozwodowe.

Z istotnych aspektów dotyczących rozwodu bez orzekania o winie należy zatrzymać się nad: alimentacją, podziałem majątku i eksmisją byłego współmałżonka, wykonywania władzy rodzicielskiej czy możliwością orzeczenia o winie w przyszłości. Obowiązek alimentacyjny w sytuacji rozwodu bez orzekania o winie mają względem siebie byli współmałżonkowie, gdy znajdą się w niedostatku. Obowiązek trwa 5 lat, ale z ważnych przyczyn sąd może przedłużyć świadczenie dla osoby będącej w niedostatku (szczególnie, jeżeli ma ona na wychowaniu dzieci, a sytuacja finansowa drugiej strony jest znacząco lepsza), ale ustaje w chwili zawarcia następnego małżeństwa. Podział majątku może przebiegać w sposób określony umową małżeńską lub ustawowo przyjęty. W przypadku rozwodu bez orzekania o winie majątek wspólny należy do współmałżonków w częściach równych. Sprawa o podział majątku może być prowadzona równolegle do sprawy rozwodowej, co w praktyce oznacza, że w wyroku rozwodowym będzie ustalony podział majątku. Kwestie finansowe oraz wspólnego mieszkania między stronami bardzo często powodują wydłużenie postępowania sądowego, dlatego warto pomyśleć o ugodzie w tych kwestiach i dołączyć ją do wniosku o rozwód. Podobnie należy zadbać o kontakty z dziećmi i sprawowanie władzy rodzicielskiej po rozwodzie. To kluczowa kwestia dla rodziców i małoletnich, dlatego powinna być uzgodniona z uwzględnieniem potrzeb i możliwości stron procesu rozwodowego. Bez takiego porozumienia sąd orzeknie w wyroku rozwodowym o wykonywaniu władzy rodzicielskiej, jednak może nie uwzględnić wszystkich, a znanych tylko stronom, aspektów życia codziennego rodziców. Po przeprowadzeniu postępowania rozwodowego żadna ze stron nie może złożyć wniosku o orzeczenie winy w odrębnym procesie.

0

ZACHOWEK – JAK LICZYĆ? – ABC PRAWA SPADKOWEGO

Niejednokrotnie zdarzają się przypadki, w których spadkodawca pozostawił testament pomijając w nim najbliższą rodzinę – najczęściej dzieci, żonę. Czy osoby takie mogą domagać się jakiejkolwiek zapłaty od spadkobiercy dla którego spadkodawca przeznaczył cały spadek.

Instytucja prawa spadkowego jaką jest zachowek znajduje swoje uregulowanie treści art. 991 kodeksu cywilnego. Zgodnie z jego treścią zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny uprawniony jest małoletni – dwie trzecie wartości udziału spadkowego, który by mu przypadał przy dziedziczeniu ustawowym, w innych zaś wypadkach – połowa wartości tego udziału (zachowek).

Jeżeli uprawniony nie otrzymał należnego mu zachowku bądź w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny, bądź w postaci powołania do spadku, bądź w postaci zapisu, przysługuje mu przeciwko spadkobiercy roszczenie o zapłatę sumy pieniężnej potrzebnej do pokrycia zachowku albo do jego uzupełnienia.

Wyżej wymienione osoby są jednak uprawnione do zachowku pod warunkiem, że byłyby w danym wypadku powołane do spadku z ustawy.
Roszczenie o zachowek to roszczenie o zapłatę sumy pieniężnej. Jego wysokość to co do zasady 1/2 wartości udziału spadkowego, jaki przypadłby uprawnionemu przy dziedziczeniu ustawowym. Jeśli jednak uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo uprawnionym jest małoletni zstępny spadkodawcy wówczas wysokość zachowku stanowi równowartość 2/3 wartości udziału, jaki przypadłby mu w spadku, gdyby doszło do dziedziczenia ustawowego.

 

0

GDY PRACODAWCA JEST „MOBBINGOWANY”

W polskim prawodawstwie brak jest przepisów regulujących wprost, kwestie mobbingu skierowanego przeciwko pracodawcy. Czy w ogóle taka sytuacja jest możliwa? W jaki sposób może się to przejawiać? Naruszanie wizerunku pracodawcy przez ignorowanie przełożonego podczas rozmów, spiskowanie, wyśmiewanie bądź szerzenie plotek wśród pracowników będzie wypełniało definicję tzw. „staffingu”, czyli mobbingu pracownika na pracodawcy.

Środkami obrony, które przysługują pracodawcy jest wypowiedzenie umowy o pracę za wypowiedzeniem lub rozwiązanie umowy o prace bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Dodatkowo, obroną pracodawcy przed „staffingiem” może być wniesienie przez pracodawcę powództwa o naruszenie dóbr osobistych. Pracodawca może w nim żądać zaniechania działań pracownika, usunięcia skutków jego czynu, zobowiązania pracownika dopuszczającego się „staffingu” do wypłaty zadośćuczynienia na rzecz pracodawcy bądź zapłaty odpowiedniej sumy na wskazany cel społeczny.

Nie można również zapomnieć o możliwościach obrony, jakie może dać pracodawcy w określonych przypadkach kodeks karny.

Zniesławienie stypizowane zostało w art. 212 kodeksu karnego. Zgodnie z tym przepisem odpowiedzialności karnej podlega ten, kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności.

Surowsza odpowiedzialność grozi sprawcy, który dopuszcza się wskazanych działań np. za pośrednictwem Internetu.

Każde z tych działań pracodawcy w obronie jego praw wymaga podjęcia odpowiednich kroków prawnych i przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, aby doprowadzić do osiągnięcia najkorzystniejszego dla pracodawcy rezultatu.

0